ไม่ได้เขียน Blog มานานมา (เนื่องจากทำเรื่องย้ายบ้านไม่เรียบร้อย) คือจริงๆ กะว่าจะย้ายบ้าน แต่เอาเข้าจริงๆ ไม่มีเวลาตกแต่งบ้านตัวเองเลย
เมื่อเดือนที่แล้วผมได้เห็นข่าว ต๋อง ศิษย์ฉ่อย วางคิว เลิกเล่นอาชีพเป็นที่เรียบร้อย ผมไม่รู้ว่าดีใจ เสียใจ หรือเสียดายดี มันบอกไม่ถูก แต่สิ่งที่เด่นชัดในใจของผมคือว่า ผู้ชายคนนี้แหล่ะคือแบบอย่างของผม ตัวอย่างทีดี ที่เราน่าจะทำตาม
ต๋อง ไปอยู่อังกฤษตั้งแต่อายุ 14 (ถ้าผมจำไม่ผิด) และเคยเป็นมือวางอันดับ 3 ของโลก ฝรั่งพากันตั้งฉายาวา "ไทยทอร์นาโด" โดยส่วนตัวผมผมว่าผู้ชายคนนี้แหล่ะคือสุดยอดนักกีฬาอาชีพของไทยแล้ว ไม่ว่าเขาจะดัง หรือเขาจะเก่งแค่ไหน เขาก็จะตั้งใจหมั่นฝึกซ้อมเสมอตลอด 20 กว่าปี มรสุมชีวิตผ่านเข้ามามากมาย แต่เขาก็ผ่านมันมาได้ในที่สุด
ผมไม่เคยนึกเสียดายเวลาที่ผ่านมา ที่ต้องอดหลับอดนอน หรือตื่นขึ้นมากลางดึง เพื่อดูต๋อง ลงแข่ง ทุกครั้งที่ผมเห็นต๋องเล่น ผมมีความสุขทุกครั้ง ก็แหงหล่ะ นี่วีระบุรุษของผมนี่นา
......................
ปล. ผมจำแมตช์ที่ต๋องแพ้สตีเฟ่น เฮนดรีได้ติดตา ... ต๋องตามมาติดๆ แต่ก็แพ้ในที่สุด ประเด็นที่มีการแฉออกมาหลังจากนั้นคือ เฮนดรี้ แทงฟาวล์ลูกขาวขยับไปแล้ว แต่กรรมการไม่เห็น และเขาก็แทงต่อ ทำให้ต๋องเสียเฟรมนั้น ซึ่งถ้าต๋องได้เฟรมนั้น ก็จะมาเสมอทันที และเราเชื่อกันว่า ถ้าต๋องผ่านเฮนดรีได้ในคืนนั้น เขาจะเป็นแชมป์โลกได้ในที่สุด
หลายปีถัดมา ในการถ่ายทอดสด ต๋องก้มๆ เงยๆ จะแทงลูก แล้วอยู่ดีๆ ก็เดินมาบอกกรรมการ ว่าเขาทำฟาล์ว ไม่มีใครเห็น แต่คนแทงรู้ตัวดี ... Spirit ครับ... ก็แบบนี้แหล่ะ วิถีแห่งวีระบุรุษของแท้ ...
